ταὐτὸν πεπόνθατ’ ἆρ’ ἐμοί· τοὺς γὰρ πόδας ἑστῶτες ἐσπάσθημεν οὐκ οἶδ’ ἐξ ὅτου.Ὀδυσσεύςἑστῶτες ἐσπάσθητε; Χορός δκαὶ τά γ’ ὄμματα μέστ’ ἐστὶν ἡμῖν κόνεος ἢ τέφρας ποθέν. Ὀδυσσεύςἄνδρες πονηροὶ κοὐδὲν οἵδε σύμμαχοι. Χορόςὁτιὴ τὸ νῶτον τὴν ῥάχιν τ’ οἰκτίρομεν καὶ τοὺς ὀδόντας ἐκβαλεῖν οὐ βούλομαι τυπτόμενος, αὕτη γίγνεται πονηρία; ἀλλ’ οἶδ’ ἐπῳδὴν Ὀρφέως ἀγαθὴν πάνυ, ὡς αὐτόματον τὸν δαλὸν ἐς τὸ κρανίον στείχονθ’ ὑφάπτειν τὸν μονῶπα παῖδα γῆς. Ὀδυσσεύςπάλαι μὲν ᾔδη σ’ ὄντα τοιοῦτον φύσει, νῦν δ’ οἶδ’ ἄμεινον. τοῖσι δ’ οἰκείοις φίλοις χρῆσθαί μ’ ἀνάγκη. χειρὶ δ’ εἰ μηδὲν σθένεις, ἀλλ’ οὖν ἐπεγκέλευέ γ’, ὡς εὐψυχίαν φίλων κελευσμοῖς τοῖσι σοῖς κτησώμεθα. Χορόςδράσω τάδ’. ἐν τῷ Καρὶ κινδυνεύσομεν. κελευσμάτων δ’ ἕκατι τυφέσθω Κύκλωψ.

Χορόςἰὼ ἰώ· γενναιότατ’ ὠ-