τῇ γῇ φέρεσθαι, τοῦ Διός τε τὸν θρόνον λεύσσω, τὸ πᾶν τε δαιμόνων ἁγνὸν σέβας. —οὐκ ἂν φιλήσαιμ’·—αἱ Χάριτες πειρῶσί με.— ἅλις Γανυμήδην τόνδ’ ἔχων ἀναπαύσομαι. κάλλιστα, νὴ τὰς Χάριτας. —ἥδομαι δέ πως τοῖς παιδικοῖσι μᾶλλον ἢ τοῖς θήλεσιν.Σιληνόςἐγὼ γὰρ ὁ Διός εἰμι Γανυμήδης, Κύκλωψ; Κύκλωψναὶ μὰ Δί’, ὃν ἁρπάζω γ’ ἐγὼ ’κ τοῦ Δαρδάνου. Σιληνόςἀπόλωλα, παῖδες· σχέτλια πείσομαι κακά. Κύκλωψμέμφῃ τὸν ἐραστὴν κἀντρυφᾷς πεπωκότι; Σιληνόςοἴμοι· πικρότατον οἶνον ὄψομαι τάχα. Ὀδυσσεύςἄγε δή, Διονύσου παῖδες, εὐγενῆ τέκνα, ἔνδον μὲν ἁνήρ· τῷ δ’ ὕπνῳ παρειμένος τάχ’ ἐξ ἀναιδοῦς φάρυγος ὠθήσει κρέα. δαλὸς δ’ ἔσωθεν αὐλίων ὠθεῖ καπνὸν παρευτρέπισται· κοὐδὲν ἄλλο πλὴν πυροῦν Κύκλωπος ὄψιν· ἀλλ’ ὅπως ἀνὴρ ἔσῃ.Χορόςπέτρας τὸ λῆμα κἀδάμαντος ἕξομεν. χώρει δ’ ἐς οἴκους, πρίν τι τὸν πατέρα παθεῖν ἀπάλαμνον· ὥς σοι τἀνθάδ’ ἐστὶν εὐτρεπῆ.