ἐφεστίους ξενικοὺς ἱκτῆρας ἐκθύει δόμων, ἑφθά τε δαινύμενος, μυσαροῖσί τ’ ὀδοῦσιν κόπτων βρύκων ἀνθρώπων θέρμ’ ἀπ’ ἀνθράκων κρέα, ΧορόςΜή μοι μὴ προσδίδου·μόνος μόνῳ γέμιζε πορθμίδος σκάφος. χαιρέτω μὲν αὖλις ἅδε,χαιρέτω δὲ θυμάτων ἀποβώμιος ἃν ἔχει θυσίαν Κύκλωψ Αἰτναῖος ξενικῶνκρεῶν κεχαρμένος βορᾷ.
Ὀδυσσεύςὦ Ζεῦ, τί λέξω, δείν’ ἰδὼν ἄντρων ἔσω κοὐ πιστά, μύθοις εἰκότ’, οὐδ’ ἔργοις βροτῶν; Χορόςτί δ’ ἔστ’, Ὀδυσσεῦ; μῶν τεθοίναται σέθεν φίλους ἑταίρους ἀνοσιώτατος Κύκλωψ; Ὀδυσσεύςδισσούς γ’ ἀθρήσας κἀπιβαστάσας χεροῖν, οἳ σαρκὸς εἶχον εὐτραφέστατον πάχος. Χορόςπῶς, ὦ ταλαίπωρ’, ἦτε πάσχοντες τάδε; Ὀδυσσεύςἐπεὶ πετραίαν τήνδ’ ἐσήλθομεν χθόνα,