δοραῖσι θηρῶν σῶμα περιβαλὼν ἐμὸνκαὶ πῦρ ἀναίθων—χιόνος οὐδέν μοι μέλει. ἡ γῆ δ’ ἀνάγκῃ, κἂν θέλῃ κἂν μὴ θέλῃ, τίκτουσα ποίαν τἀμὰ πιαίνει βοτά. ἁγὼ οὔτινι θύω πλὴν ἐμοί, θεοῖσι δ’ οὔ, καὶ τῇ μεγίστῃ, γαστρὶ τῇδε, δαιμόνων. ὡς τοὐμπιεῖν γε κὰμφαγεῖν τοὐφ’ ἡμέραν Ζεὺς οὗτος ἀνθρώποισι τοῖσι σώφροσιν, λυπεῖν δὲ μηδὲν αὑτόν. οἳ δὲ τοὺς νόμους ἔθεντο ποικίλλοντες ἀνθρώπων βίον, κλαίειν ἄνωγα· τὴν δ’ ἐμὴν ψυχὴν ἐγὼ οὐ παύσομαι δρῶν εὖ—κατεσθίων τε σέ. ξένιά τε λήψῃ τοιάδ’, ὡς ἄμεμπτος ὦ, πῦρ καὶ πατρῷον τόνδε λέβητά γ’, ὃς ζέσας σὴν σάρκα διαφόρητον ἀμφέξει καλῶς. ἀλλ’ ἕρπετ’ εἴσω, τῷ κατ’ αὔλιον θεῷ ἵν’ ἀμφὶ βωμὸν στάντες εὐωχῆτέ με.Ὀδυσσεύςαἰαῖ, πόνους μὲν Τρωικοὺς ὑπεξέδυν θαλασσίους τε, νῦν δ’ ἐς ἀνδρὸς ἀνοσίου γνώμην κατέσχον ἀλίμενόν τε καρδίαν.