πάρες τὸ μάργον σῆς γνάθου, τὸ δ’ εὐσεβὲς τῆς δυσσεβείας ἀνθελοῦ· πολλοῖσι γὰρκέρδη πονηρὰ ζημίαν ἠμείψατο.Σιληνόςπαραινέσαι σοι βούλομαι· τῶν γὰρ κρεῶν μηδὲν λίπῃς τοῦδ’, ἤν τε τὴν γλῶσσαν δάκῃς, κομψὸς γενήσῃ καὶ λαλίστατος, Κύκλωψ. Κύκλωψὁ πλοῦτος, ἀνθρωπίσκε, τοῖς σοφοῖς θεός, τὰ δ’ ἄλλα κόμποι καὶ λόγων εὐμορφίαι. ἄκρας δ’ ἐναλίας ἃς καθίδρυται πατὴρ χαίρειν κελεύω· τί τάδε προυστήσω λόγῳ; Ζηνὸς δ’ ἐγὼ κεραυνὸν οὐ φρίσσω, ξένε, οὐδ’ οἶδ’ ὅ τι Ζεύς ἐστ’ ἐμοῦ κρείσσων θεός. οὔ μοι μέλει τὸ λοιπόν· ὡς δ’ οὔ μοι μέλει, ἄκουσον. ὅταν ἄνωθεν ὄμβρον ἐκχέῃ, ἐν τῇδε πέτρᾳ στέγν’ ἔχων σκηνώματα, ἢ μόσχον ὀπτὸν ἤ τι θήρειον δάκος δαινύμενος, εὖ τέγγων τε γαστέρ’ ὑπτίαν, ἐπεκπιὼν γάλακτος ἀμφορέα, πέπλον κρούω, Διὸς βρονταῖσιν εἰς ἔριν κτυπῶν. ὅταν δὲ βορέας χιόνα Θρῄκιος χέῃ,