κακῶν τε λῆστις. εἶτ’ ἐγὼ οὐ κυνήσομαι τοιόνδε πῶμα, τὴν Κύκλωπος ἀμαθίαν κλαίειν κελεύων καὶ τὸν ὀφθαλμὸν μέσον; Χορόςἄκου’, Ὀδυσσεῦ· διαλαλήσωμέν τί σοι. Ὀδυσσεύςκαὶ μὴν φίλοι γε προσφέρεσθε πρὸς φίλον. Χορόςἐλάβετε Τροίαν τὴν Ἑλένην τε χειρίαν; Ὀδυσσεύςκαὶ πάντα γ’ οἶκον Πριαμιδῶν ἐπέρσαμεν. Χορόςοὔκουν, ἐπειδὴ τὴν νεᾶνιν εἵλετε, ἅπαντες αὐτὴν διεκροτήσατ’ ἐν μέρει, ἐπεί γε πολλοῖς ἥδεται γαμουμένη; τὴν προδότιν, ἣ τοὺς θυλάκους τοὺς ποικίλουςπερὶ τοῖν σκελοῖν ἰδοῦσα καὶ τὸν χρύσεον κλῳὸν φοροῦντα περὶ μέσον τὸν αὐχένα ἐξεπτοήθη, Μενέλεων, ἀνθρώπιον λῷστον, λιποῦσα. μηδαμοῦ γένος ποτὲ φῦναι γυναικῶν ὤφελ’ — εἰ μὴ ’μοὶ μόνῳ. Σιληνόςἰδοὺ τάδ’ ὑμῖν ποιμένων βοσκήματα, ἄναξ Ὀδυσσεῦ, μηκάδων ἀρνῶν τροφαί, πηκτοῦ γάλακτός τ’ οὐ σπάνια τυρεύματα. φέρεσθε· χωρεῖθ’ ὡς τάχιστ’ ἄντρων ἄπο,