τείχη δὲ ποῦ ’στι καὶ πόλεως πυργώματα; Σιληνόςοὐκ εἴσ’· ἔρημοι πρῶνες ἀνθρώπων, ξένε. Ὀδυσσεύςτίνες δ’ ἔχουσι γαῖαν; ἦ θηρῶν γένος;ΣιληνόςΚύκλωπες, ἄντρ’ ἔχοντες, οὐ στέγας δόμων. Ὀδυσσεύςτίνος κλύοντες; ἢ δεδήμευται κράτος; Σιληνόςνομάδες· ἀκούει δ’ οὐδὲν οὐδεὶς οὐδενός. Ὀδυσσεύςσπείρουσι δ’—ἢ τῷ ζῶσι;—Δήμητρος στάχυν; Σιληνόςγάλακτι καὶ τυροῖσι καὶ μήλων βορᾷ. ὈδυσσεύςΒρομίου δὲ πῶμ’ ἔχουσιν, ἀμπέλου ῥοαῖς;Σιληνόςἥκιστα· τοιγὰρ ἄχορον οἰκοῦσι χθόνα. Ὀδυσσεύςφιλόξενοι δὲ χὥσιοι περὶ ξένους; Σιληνόςγλυκύτατά φασι τὰ κρέα τοὺς ξένους φορεῖν. Ὀδυσσεύςτί φῄς; βορᾷ χαίρουσιν ἀνθρωποκτόνῳ; Σιληνόςοὐδεὶς μολὼν δεῦρ’ ὅστις οὐ κατεσφάγη. Ὀδυσσεύςαὐτὸς δὲ Κύκλωψ ποῦ ’στιν; ἦ δόμων ἔσω;Σιληνόςφροῦδος πρὸς Αἴτνῃ θῆρας ἰχνεύων κυσίν. Ὀδυσσεύςοἶσθ’ οὖν ὃ δρᾶσον, ὡς ἀπαίρωμεν χθονός; Σιληνόςοὐκ οἶδ’, Ὀδυσσεῦ· πᾶν δέ σοι δρῴημεν ἄν. Ὀδυσσεύςὅδησον ἡμῖν σῖτον, οὗ σπανίζομεν. Σιληνόςοὐκ ἔστιν, ὥσπερ εἶπον, ἄλλο πλὴν κρέας.